Sabine Szukitsch
Dea Kaffee

Dea Kaffee, der wirkt bei mir…
ois wia a Lebmselexia.
Waun i kan kriag glei in da Frua,
hob i fian gaunzn Dog voi gnua.

Gib erst des Füter sorgsam rein
und füll des Pulver nocha ein,
hob do scho so a grosse Freid:
des wiard a guada Dog wean heit.

Schee laungsaum tropft des Wossa daunn,
in'd nigl-neiche Thermoskaunn.
Do kummt a Punkt, der is goa schlimm:
Wei i so ungeduldig bin.

Des Häferl hob i scho parat,
mein Gott, des dauert, akkurat,
waunn i'n so dringend hobm wü -
doch hoit: d'Maschin is eh scho stü.

I schenk ma r ein und … wie fatal!
Schmeckt des am End' goa noch Substral?
Verdammt, jetz foits ma wieder ein,
de Bleamln vun da Lilli - Nein!

Sie hot de Kau'l gestern g'nutzt,
doch bleda Weise nimma putzt.
"Frau Mülla, i buag ma's nua aus…"
Des Endergebnis is a Graus.

Den Kaffee, mein' Seelentröster,
mei Ein und Olles, frisch geröster,
den laa i draußen jetz' ins Klo,
im Geist… murks i de Lilli o.

back <<